Tag Archives: τραγούδι

Guest Post: Πώς γράψαμε το τραγούδι για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Guest Post
Σε τούτο το post, ο Γιώργος Ξενάκης (συνθέτης του τραγουδιού για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς και μέλος των Niavent) γράφει για το πώς γράψαμε το τραγούδι (με υπομονή. Και με Ντέφι. Και κέφι βέβαια)

Γ. Ξενάκης

Χρόνια τώρα πίνω και εγώ το πικρό τσάι της ξενιτιάς. Δώδεκα για να είμαι συγκεκριμένος. Εδώ στο εξωτικό Εδιμβούργο, πέρα από το Great Wall του Westeros μαζί με τους αγαπημένους μου Northerners. Ναι, αυτούς. Με τα ουϊσκια, τα κίλτ και την απίστευτη ψυχή που τους διακρίνει. Στη χώρα του William Wallace, του Robert the Bruce και του Sean Connery. Στους λίθινους δρόμους κάτω από το κάστρο του Εδιμβούργου ξεκίνησα και εγώ ο “μετανάστης” τις μουσικές μου περιπλανήσεις.

Και εγώ ως “βετεράνος” της σύγχρονης μετανάστευσης έχω δει και έχω ακούσει, έχω συζητήσει και έχω τραγουδήσει το πόνο του Έλληνα που ζει στο εξωτερικό μόνο τρεις ώρες αεροπλάνο από τη πατρίδα. Οι ιστορίες ατελείωτες αλλά αυτές τις αφήνω στην Σοφία και στην καταπληκτική σεναριογράφο μας, την Ασημίδα Κουτσηϊδου, να τις αφηγηθούν. Ένα είναι σίγουρο. Το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς άγγιξε βιώματα που μόνο με χιούμορ μπορούμε να περιγράψουμε σε τρίτους. Δεν μπορώ να κρύψω όμως τον θαυμασμό μου για το μεγάλο αυτό project που έχει ξεκινήσει η Σοφία. Ώρες αφιερωμένες με μεράκι και αγάπη για κάτι δημιουργικό, χωρίς οικονική απολαβή (μέχρι o ΑΝΤ1 αποφασίσει να το γυρίσει) για κάτι που είναι η ίδια η ζωή. Το ανοιχτό approach για συμμετοχή στο project με ώθησε να συμμετάσχω και εγώ (συγνώμη δηλαδή και για την αγγλιστήν, αλλά εδώ στο Αμέρικα δεν ξέρω πως το λέτε εσείς εκεί). Άλλωστε, περνάμε καλά και δημιουργούμε. Ως μουσικός, ο μόνος τρόπος συμμετοχής είναι φυσικά η μουσική.

Ένα κρύο βράδυ του Μαϊου λοιπόν, καθημερινή θα ‘τανε θαρρώ, πρίν να κοιμηθώ και αφού έχω λιώσει στον καναπέ από την καθημερινότητα της δουλειάς, γράφω στη Σοφία πως θέλω να της γράψω ένα τραγούδι για το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς. Τις στέλνω μερικές ιδέες για το τι θα μπορούσαμε να πούμε στους στίχους. Περιμένω… περιμένω… μα η απάντηση αργεί. “Ε, θα πάω για ύπνο λέω” και την πέφτω right through. Και ξαφνικά… ντιν η δημιουργός εστέλνει τις διορθώσεις ωσάν τον professorα μου όταν έγραφα διδακτορικό. Το μήνυμα ξεκινά “Το λοιπόν…” και έρχονται οι στίχοι του τραγουδιού. Διαβάζω, με σκοτώνει στο γέλιο ο Μπέρμπερης και ο Αρμάνης και απάντώ. “Έγινε”. Δέκα λεπτά περίπου για να γραφτούν οι στίχοι.

Την επόμενη ημέρα “δουλεύω” από το σπίτι. Κάπου εκεί ανάμεσα στο διπλό διαφορικό και στο Μοντε Κάρλο (όχι αυτό με τα καζίνα… το άλλο με τα κομπιούτερ) αρπάζω την κιθάρα και τους στίχους. Είχα μια γενική ιδέα του πως θα ήθελα το τραγούδι. Μέσα σε άλλα δέκα λεπτά περίπου είχα την μελωδία. Τρείς βασικές συγχορδίες σε ρούμπα… αλλά περίμενε. Πρέπει να έχει μια πουτανιά. Δεν μπορεί κοτζάμ Πικρό Τσάι να μην έχει μια αλλαγή από μινόρε σε ματζόρε. Και φυσικά ο κλήρος όπως πάντα πέφτει… surprise surpise στην σολ. Ανοίγω το Audacity, ηχογραφώ το τραγούδι με μιας. Save, export, email στη Σοφία. Απάντηση: “ΤΡΕΛΟ ΣΟΥΞΕ”. Το πρώτο βήμα ολοκληρώθηκε. Άρεσε στη στιχουργό. Επόμενο; Το κοινό. Αλλά πρώτα εισαγωγή και ηχογράφηση.

Η εισαγωγή γράφτηκε την επόμενη ημέρα. Στο tablet (μα φυσικά, έχουμε ΚΑΙ τεχνολογία). Αλλά ωπ… … μαγκιά… ο ρυθμός της εισαγωγής είναι διαφορετικός από το κουπλέ και το ρεφρέν. Και όμως βρίσκω τη “κόλλα” που τα συνδέει. Το αποτέλεσμα μου αρέσει. Ξεκινάμε ηχογράφηση.

Όταν βρεθήκαμε με τα παιδιά από την μπάντα τους εξηγώ για το Πικρό Τσαϊ. Έχουν και οι δύο το βλέμμα του Βούδα. Δεν πιστεύω πως πραγματικά έχουν καταλάβει τι ακριβώς είναι το Πικρό Τσάι. Τους λέω πως έχω γράψει ένα τραγούδι και θέλω να το ηχογραφήσουμε και φυσικά είναι ενθουσιασμένοι με την ευκαιρία μιας ακόμα ηχογράφησης.

Η μέρα ορίζεται και η συνάντηση γίνεται στο γνωστό στούντιο ΙΚΕΑ της Morningside. Όχι δεν έχουν στούντιο τα ΙΚΕΑ, έτσι ονομάζουμε το γνωστό πτυσσόμενο home technology studio που ηχογραφούμε τα τραγούδια μας. Ένα laptop, ένα software, ένα μικρόφωνο και ακουστικά. Κιθάρα, μπουζούκι και φωνή. Τα υλικά φτηνά, αλλά η θέληση για το καλύτερο αποτέλεσμα πάντα μεγάλη. Άλλωστε, για την Ασημίδα μας και την Σακχαρίδης production μόνο το καλύτερο θα μπορούσαν να παράγουν οι Niavent.

Απογευματάκι μαζεύονται τα παιδιά και ξεκινάει η καζούρα. Πρέπει να τους μάθω το τραγούδι. Στον Πάνο περισσότερο γιατί η Σμαράγδα είναι και φυτό και έχει μελετήσει πριν έρθει. Ευτυχώς που ο κιθαρίστας είναι σαϊνι και πιάνει συγχορδίες στον αέρα. Μια, δυο και είναι έτοιμος. Αλλά πριν ξεκινήσουμε πρέπει να κάνουμε και την ηχογράφηση. Ευτυχώς που η τραγουδίστρια/παπαράτσι έχει αναλάβει καθήκοντά τις αφεντομουτσουνάρες μας εν ώρα εργασίας. Η Σμαράγδα φωνάζει “Να βγάλουμε το μπουκάλι της βότκας από το τραπέζι”. Απαντώ: “Βρε άστο, μετανάστες στην ξενιτιά είμαστε. Να μην πιούμε και ένα ποτάκι να ξεχάσουμε το πόνο μας;” Τι το θέλα να το πω. Μια αγκωνιά και το απόλαυσε η μοκέτα. Αφού μου ήρθε να την πέσω στα γόνατα να ρουφάω με την μύτη μπας και φτιαχτώ ο μετανάστας. Μέχρι της 11 το βράδυ το παλεύαμε με τα παιδιά. Ηχογράφηση, φωτογράφηση και ο δίχρονος γιός μου μέσα να χοροπηδάει στο κρεβάτι και να μην πηγαίνει για ύπνο.

Η ηχογράφηση λοιπόν γίνεται σε στρώματα. Ξεκινάμε με μια βάση, με όλα τα όργανα και τη φωνή. Πάνω στη βάση γράφουμε την κιθάρα σε ένα track. Μετά γράφουμε ένα “πρόχειρο” μπουζούκι, γιατί και ως άρρωστος μπουζουκτζής θέλω να χώσω και 15 μπουζούκια με διπλές και τριπλές φωνές οπότε θα ηχογραφηθούν αργότερα. Και φυσικά γράφουμε τη φωνή.

Έχω τώρα τα βασικά tracks για να δουλέψω. Τώρα η αρρώστια μου ξεκινά. Πέμπτη γράψαμε με τα παιδιά, Σάββατο κλείστηκα στην κρεβατοκάμαρα μας για 6 ώρες. Ναι καλά διαβάσατε. Ούτε μία, ούτε δύο… έξι (6) ολόκληρες ώρες έγραφα, έσβηνα, έγραφα, έσβηνα. Η τελειομανεία μου και το OCD δεν με άφηναν μέχρι να αποκτήσω το αποτέλεσμα που ήθελα.

niavent_song

Ηχογράφησα, τρία μπουζούκια, μελωδία εισαγωγής και ενδιάμεσα γεμίσματα, εκ τον οποίων τελικά χρησιμοποίησα μόνο τα δυο στο τελικό τραγούδι. Ηχογράφησα, ένα μπουζούκι “χαλί” για να γεμίζει το τραγούδι όταν τραγουδάει η φωνή. Και φυσικά ηχογράφησα το σόλο μπουζούκι σε πρώτη και δεύτερη φωνή. Και εκεί είναι που με πέθανε. Γιατί καλά γράφεις την πρώτη φωνή. Αμ έλα που η τρέλα μου ήθελε και δεύτερη. Μπορεί να πέρασα και μία ώρα μέχρι να το γράψω έτσι όπως πραγματικά το ήθελα. Το τραγούδι είναι ακόμα άδειο όμως. Σκέφτηκα να γράψω μπαγλαμά. Αλλά το τραγούδι θέλει πόνο, θέλει κλάμα, θέλει ντιριντάχτα πουτανιά. Πρέπει οποσδήποτε να βάλω κρουστά… Μα που να βρω; Εκεί ξεκινάει το κυνήγι του άγριου τάπερ. Βγαίνω από το δωμάτιο και τρέχω στην κουζίνα… Ψάχνω στα ντουλάπια όλα τα τάπερ και τις κατσαρόλες τις γυναίκας μου. Δοκιμάζω κανα δυο τίποτα δεν ακούγεται έτσι όπως πρέπει. Γυρίζω στο δωμάτιο και εκεί μου έρχεται η στιγμή “Εύρηκα” και ανάβει το λαμπάκι πάνω από το κεφάλι μου ωσάν το Κύρο τον Γρανάζι. Τα ηλεκτρικά μου ντραμς. Μα φυσικά. Η τελειότερότερη γυναίκα μου έχει φροντίσει και για αυτό. Δώρο ονομαστικής εορτής. Αχ ρε Σακχαρίδης production ευτυχώς που ο επιστημονο- έρωτας φροντίζει για εσάς πριν από εσάς. Τα στήνω και αρχίζω τους πειραματισμούς για το ποιο από τα 100 προγράμματα ακούγεται ωραία. Το βρίσκω και το ηχογραφώ.

Αλλά ακόμα… Κάτι του λείπει.

Δεύτερο λαμπάκι αναβοσβήνει. ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ. ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ.

niavent_ntefi

Έξι λίρες από το παιχνιδάδικο, κάτω ακριβώς από το κάστρο του Εδιμβούργου. Το όργανο του διαβόλου θα φέρει την λύση. Όργανο του διαβόλου γιατί στα σωστά χέρια κάνει θαύματα, σε λάθος βασανίζει ψυχές. Ξεκινάει η ηχογράφηση. Δοκιμάζω το αποτέλεσμα. Πολύ δυνατό βρε παιδί μου. Πηγαίνω πιο πίσω από το μικρόφωνο, πιο πίσω, πίσω, πισω, πίσω… ηχογραφώ, ακούω. Πάλι δυνατά βρε παιδί μου, χαμηλώνω την ένταση σχεδόν στο τέρμα και τότε μόνο έρχεται σε ένα σωστό επίπεδο. Διαολεμένο όργανο.

Το τραγούδι τελείωσε. Βγαίνω από τα σκονισμένα μπουντρούμια της κρεβατοκάμαρας μας, με τον υπολογιστή στο χέρι και το βάζω να το ακούσει ο έρωτας. Σχόλιο: “Το ντέφι είναι που κάνει τη διαφορά παιδί μου”. Ένα ακόμα τεστ πέρασε. Το ίδιο βράδυ ξεκίνησε το post-processing. Ένταση κάθε οργάνου και φωνής, λίγο noise removal και λίγο amplification. Το τραγούδι είναι έτοιμο. Κυριακή το απολαμβάνω. Δευτέρα το στέλνω στη Σοφία.

Έτσι γράφονται τα τραγούδια. Με στίχους απλούς, μελωδία από τη ψυχή και πάθος για την μουσική τελειότητα.