Monthly Archives: August 2014

Guest Post: Πώς γράψαμε το τραγούδι για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Guest Post
Σε τούτο το post, ο Γιώργος Ξενάκης (συνθέτης του τραγουδιού για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς και μέλος των Niavent) γράφει για το πώς γράψαμε το τραγούδι (με υπομονή. Και με Ντέφι. Και κέφι βέβαια)

Γ. Ξενάκης

Χρόνια τώρα πίνω και εγώ το πικρό τσάι της ξενιτιάς. Δώδεκα για να είμαι συγκεκριμένος. Εδώ στο εξωτικό Εδιμβούργο, πέρα από το Great Wall του Westeros μαζί με τους αγαπημένους μου Northerners. Ναι, αυτούς. Με τα ουϊσκια, τα κίλτ και την απίστευτη ψυχή που τους διακρίνει. Στη χώρα του William Wallace, του Robert the Bruce και του Sean Connery. Στους λίθινους δρόμους κάτω από το κάστρο του Εδιμβούργου ξεκίνησα και εγώ ο “μετανάστης” τις μουσικές μου περιπλανήσεις.

Και εγώ ως “βετεράνος” της σύγχρονης μετανάστευσης έχω δει και έχω ακούσει, έχω συζητήσει και έχω τραγουδήσει το πόνο του Έλληνα που ζει στο εξωτερικό μόνο τρεις ώρες αεροπλάνο από τη πατρίδα. Οι ιστορίες ατελείωτες αλλά αυτές τις αφήνω στην Σοφία και στην καταπληκτική σεναριογράφο μας, την Ασημίδα Κουτσηϊδου, να τις αφηγηθούν. Ένα είναι σίγουρο. Το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς άγγιξε βιώματα που μόνο με χιούμορ μπορούμε να περιγράψουμε σε τρίτους. Δεν μπορώ να κρύψω όμως τον θαυμασμό μου για το μεγάλο αυτό project που έχει ξεκινήσει η Σοφία. Ώρες αφιερωμένες με μεράκι και αγάπη για κάτι δημιουργικό, χωρίς οικονική απολαβή (μέχρι o ΑΝΤ1 αποφασίσει να το γυρίσει) για κάτι που είναι η ίδια η ζωή. Το ανοιχτό approach για συμμετοχή στο project με ώθησε να συμμετάσχω και εγώ (συγνώμη δηλαδή και για την αγγλιστήν, αλλά εδώ στο Αμέρικα δεν ξέρω πως το λέτε εσείς εκεί). Άλλωστε, περνάμε καλά και δημιουργούμε. Ως μουσικός, ο μόνος τρόπος συμμετοχής είναι φυσικά η μουσική.

Ένα κρύο βράδυ του Μαϊου λοιπόν, καθημερινή θα ‘τανε θαρρώ, πρίν να κοιμηθώ και αφού έχω λιώσει στον καναπέ από την καθημερινότητα της δουλειάς, γράφω στη Σοφία πως θέλω να της γράψω ένα τραγούδι για το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς. Τις στέλνω μερικές ιδέες για το τι θα μπορούσαμε να πούμε στους στίχους. Περιμένω… περιμένω… μα η απάντηση αργεί. “Ε, θα πάω για ύπνο λέω” και την πέφτω right through. Και ξαφνικά… ντιν η δημιουργός εστέλνει τις διορθώσεις ωσάν τον professorα μου όταν έγραφα διδακτορικό. Το μήνυμα ξεκινά “Το λοιπόν…” και έρχονται οι στίχοι του τραγουδιού. Διαβάζω, με σκοτώνει στο γέλιο ο Μπέρμπερης και ο Αρμάνης και απάντώ. “Έγινε”. Δέκα λεπτά περίπου για να γραφτούν οι στίχοι.

Την επόμενη ημέρα “δουλεύω” από το σπίτι. Κάπου εκεί ανάμεσα στο διπλό διαφορικό και στο Μοντε Κάρλο (όχι αυτό με τα καζίνα… το άλλο με τα κομπιούτερ) αρπάζω την κιθάρα και τους στίχους. Είχα μια γενική ιδέα του πως θα ήθελα το τραγούδι. Μέσα σε άλλα δέκα λεπτά περίπου είχα την μελωδία. Τρείς βασικές συγχορδίες σε ρούμπα… αλλά περίμενε. Πρέπει να έχει μια πουτανιά. Δεν μπορεί κοτζάμ Πικρό Τσάι να μην έχει μια αλλαγή από μινόρε σε ματζόρε. Και φυσικά ο κλήρος όπως πάντα πέφτει… surprise surpise στην σολ. Ανοίγω το Audacity, ηχογραφώ το τραγούδι με μιας. Save, export, email στη Σοφία. Απάντηση: “ΤΡΕΛΟ ΣΟΥΞΕ”. Το πρώτο βήμα ολοκληρώθηκε. Άρεσε στη στιχουργό. Επόμενο; Το κοινό. Αλλά πρώτα εισαγωγή και ηχογράφηση.

Η εισαγωγή γράφτηκε την επόμενη ημέρα. Στο tablet (μα φυσικά, έχουμε ΚΑΙ τεχνολογία). Αλλά ωπ… … μαγκιά… ο ρυθμός της εισαγωγής είναι διαφορετικός από το κουπλέ και το ρεφρέν. Και όμως βρίσκω τη “κόλλα” που τα συνδέει. Το αποτέλεσμα μου αρέσει. Ξεκινάμε ηχογράφηση.

Όταν βρεθήκαμε με τα παιδιά από την μπάντα τους εξηγώ για το Πικρό Τσαϊ. Έχουν και οι δύο το βλέμμα του Βούδα. Δεν πιστεύω πως πραγματικά έχουν καταλάβει τι ακριβώς είναι το Πικρό Τσάι. Τους λέω πως έχω γράψει ένα τραγούδι και θέλω να το ηχογραφήσουμε και φυσικά είναι ενθουσιασμένοι με την ευκαιρία μιας ακόμα ηχογράφησης.

Η μέρα ορίζεται και η συνάντηση γίνεται στο γνωστό στούντιο ΙΚΕΑ της Morningside. Όχι δεν έχουν στούντιο τα ΙΚΕΑ, έτσι ονομάζουμε το γνωστό πτυσσόμενο home technology studio που ηχογραφούμε τα τραγούδια μας. Ένα laptop, ένα software, ένα μικρόφωνο και ακουστικά. Κιθάρα, μπουζούκι και φωνή. Τα υλικά φτηνά, αλλά η θέληση για το καλύτερο αποτέλεσμα πάντα μεγάλη. Άλλωστε, για την Ασημίδα μας και την Σακχαρίδης production μόνο το καλύτερο θα μπορούσαν να παράγουν οι Niavent.

Απογευματάκι μαζεύονται τα παιδιά και ξεκινάει η καζούρα. Πρέπει να τους μάθω το τραγούδι. Στον Πάνο περισσότερο γιατί η Σμαράγδα είναι και φυτό και έχει μελετήσει πριν έρθει. Ευτυχώς που ο κιθαρίστας είναι σαϊνι και πιάνει συγχορδίες στον αέρα. Μια, δυο και είναι έτοιμος. Αλλά πριν ξεκινήσουμε πρέπει να κάνουμε και την ηχογράφηση. Ευτυχώς που η τραγουδίστρια/παπαράτσι έχει αναλάβει καθήκοντά τις αφεντομουτσουνάρες μας εν ώρα εργασίας. Η Σμαράγδα φωνάζει “Να βγάλουμε το μπουκάλι της βότκας από το τραπέζι”. Απαντώ: “Βρε άστο, μετανάστες στην ξενιτιά είμαστε. Να μην πιούμε και ένα ποτάκι να ξεχάσουμε το πόνο μας;” Τι το θέλα να το πω. Μια αγκωνιά και το απόλαυσε η μοκέτα. Αφού μου ήρθε να την πέσω στα γόνατα να ρουφάω με την μύτη μπας και φτιαχτώ ο μετανάστας. Μέχρι της 11 το βράδυ το παλεύαμε με τα παιδιά. Ηχογράφηση, φωτογράφηση και ο δίχρονος γιός μου μέσα να χοροπηδάει στο κρεβάτι και να μην πηγαίνει για ύπνο.

Η ηχογράφηση λοιπόν γίνεται σε στρώματα. Ξεκινάμε με μια βάση, με όλα τα όργανα και τη φωνή. Πάνω στη βάση γράφουμε την κιθάρα σε ένα track. Μετά γράφουμε ένα “πρόχειρο” μπουζούκι, γιατί και ως άρρωστος μπουζουκτζής θέλω να χώσω και 15 μπουζούκια με διπλές και τριπλές φωνές οπότε θα ηχογραφηθούν αργότερα. Και φυσικά γράφουμε τη φωνή.

Έχω τώρα τα βασικά tracks για να δουλέψω. Τώρα η αρρώστια μου ξεκινά. Πέμπτη γράψαμε με τα παιδιά, Σάββατο κλείστηκα στην κρεβατοκάμαρα μας για 6 ώρες. Ναι καλά διαβάσατε. Ούτε μία, ούτε δύο… έξι (6) ολόκληρες ώρες έγραφα, έσβηνα, έγραφα, έσβηνα. Η τελειομανεία μου και το OCD δεν με άφηναν μέχρι να αποκτήσω το αποτέλεσμα που ήθελα.

niavent_song

Ηχογράφησα, τρία μπουζούκια, μελωδία εισαγωγής και ενδιάμεσα γεμίσματα, εκ τον οποίων τελικά χρησιμοποίησα μόνο τα δυο στο τελικό τραγούδι. Ηχογράφησα, ένα μπουζούκι “χαλί” για να γεμίζει το τραγούδι όταν τραγουδάει η φωνή. Και φυσικά ηχογράφησα το σόλο μπουζούκι σε πρώτη και δεύτερη φωνή. Και εκεί είναι που με πέθανε. Γιατί καλά γράφεις την πρώτη φωνή. Αμ έλα που η τρέλα μου ήθελε και δεύτερη. Μπορεί να πέρασα και μία ώρα μέχρι να το γράψω έτσι όπως πραγματικά το ήθελα. Το τραγούδι είναι ακόμα άδειο όμως. Σκέφτηκα να γράψω μπαγλαμά. Αλλά το τραγούδι θέλει πόνο, θέλει κλάμα, θέλει ντιριντάχτα πουτανιά. Πρέπει οποσδήποτε να βάλω κρουστά… Μα που να βρω; Εκεί ξεκινάει το κυνήγι του άγριου τάπερ. Βγαίνω από το δωμάτιο και τρέχω στην κουζίνα… Ψάχνω στα ντουλάπια όλα τα τάπερ και τις κατσαρόλες τις γυναίκας μου. Δοκιμάζω κανα δυο τίποτα δεν ακούγεται έτσι όπως πρέπει. Γυρίζω στο δωμάτιο και εκεί μου έρχεται η στιγμή “Εύρηκα” και ανάβει το λαμπάκι πάνω από το κεφάλι μου ωσάν το Κύρο τον Γρανάζι. Τα ηλεκτρικά μου ντραμς. Μα φυσικά. Η τελειότερότερη γυναίκα μου έχει φροντίσει και για αυτό. Δώρο ονομαστικής εορτής. Αχ ρε Σακχαρίδης production ευτυχώς που ο επιστημονο- έρωτας φροντίζει για εσάς πριν από εσάς. Τα στήνω και αρχίζω τους πειραματισμούς για το ποιο από τα 100 προγράμματα ακούγεται ωραία. Το βρίσκω και το ηχογραφώ.

Αλλά ακόμα… Κάτι του λείπει.

Δεύτερο λαμπάκι αναβοσβήνει. ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ. ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ.

niavent_ntefi

Έξι λίρες από το παιχνιδάδικο, κάτω ακριβώς από το κάστρο του Εδιμβούργου. Το όργανο του διαβόλου θα φέρει την λύση. Όργανο του διαβόλου γιατί στα σωστά χέρια κάνει θαύματα, σε λάθος βασανίζει ψυχές. Ξεκινάει η ηχογράφηση. Δοκιμάζω το αποτέλεσμα. Πολύ δυνατό βρε παιδί μου. Πηγαίνω πιο πίσω από το μικρόφωνο, πιο πίσω, πίσω, πισω, πίσω… ηχογραφώ, ακούω. Πάλι δυνατά βρε παιδί μου, χαμηλώνω την ένταση σχεδόν στο τέρμα και τότε μόνο έρχεται σε ένα σωστό επίπεδο. Διαολεμένο όργανο.

Το τραγούδι τελείωσε. Βγαίνω από τα σκονισμένα μπουντρούμια της κρεβατοκάμαρας μας, με τον υπολογιστή στο χέρι και το βάζω να το ακούσει ο έρωτας. Σχόλιο: “Το ντέφι είναι που κάνει τη διαφορά παιδί μου”. Ένα ακόμα τεστ πέρασε. Το ίδιο βράδυ ξεκίνησε το post-processing. Ένταση κάθε οργάνου και φωνής, λίγο noise removal και λίγο amplification. Το τραγούδι είναι έτοιμο. Κυριακή το απολαμβάνω. Δευτέρα το στέλνω στη Σοφία.

Έτσι γράφονται τα τραγούδια. Με στίχους απλούς, μελωδία από τη ψυχή και πάθος για την μουσική τελειότητα.

Είμαστε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το Πικρό Τσάι στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Στέλνω μήνυμα στον Καβακιώτη που είναι διακοπές (@^#$%*@$&#^^%^*$%@&^##@%) χτες.

– Εκεί που είσαι Καθημερινή έχει; Αγόρασε σήμερα και μη ρωτάς γιατί.
– Εντάξει, θα αγοράσω και δε ρωτάω γιατί.

Μ’αρέσει που όλοι οι συντελεστές με εμπιστεύονται τυφλά, πρέπει να δω πόσο μπορώ να τους τρολάρω στο μέλλον.

Τι θα συμβεί όταν ο Αλέξανδρος Γατσαμπέας, γόνος γνωστής αστικής οικογένειας, διωγμένος μετά τη σύλληψη του πατέρα του για χρέη στο Δημόσιο, αποφασίζει να αφήσει τη Γλυφάδα και να ξενιτευτεί; Τι μέλλει γενέσθαι με τον Κώτσο Μποζίδη που μεταναστεύει χολωμένος από τα καρτέλ γάλακτος που τσάκισαν την οικογενειακή επιχείρηση στο Κιλκίς; Τον Πόντιο Κώτσο και τον Γλυφαδιώτη Αλέξανδρο, όπως τη θεία Μαρία από τα Κατεχόμενα, την αδίστακτη χρηματίστρια Αντζελα Δελή ή τον φέρελπι ακαδημαϊκό Ζήση Δασκαλόπουλο, θα μπορούσαμε κάλλιστα να συναντήσουμε σε μια βόλτα μας στο μητροπολιτικό Λονδίνο, αν δεν αποτελούσαν φανταστικούς ήρωες πλασμένους από την πένα της Ασημίδας Κουτσηίδου, κατά κόσμον Σοφία Γκιούσου.
(κλικ για τη συνέχεια)

Αγάπη μόνο, στην Ιωάννα Φωτιάδη, ευχαριστούμε πολύ

Αν έχεις χαθεί λίγο με Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς κλικ εδώ για τις βασικές εξηγήσεις και κλικ εδώ για να γραφτείς στο newsletter μας και να λαμβάνεις τα πιο σημαντικά μας νέα χωρίς να χρειάζεται να μας παρακολουθείς στα 1000 website και account μας.

Τί έχει γίνει μετά το casting call

Hollywood Birds - The Actors

Από τότε που ανέβασα το Casting Call, δόξα τω θεώ, έχουμε σουξέ με τους ηθοποιούς.

Το Πικρό Τσάι βέβαια δεν είναι για τους faint hearted οπότε ακολουθώ την εξής διαδικασία.

  1. Μου ‘ρχεται το mail από τον ηθοποιό
  2. Απαντάω με ένα πλήρες actors’ briefing που εξηγεί τί είναι Το Πικρό Τσάι (απαραίτητο, γιατί εδώ καλά καλά εγώ δεν καταλαβαίνω τί είναι το ψηφιακό αφήγημα, όχι ο νέος) και τί χρειάζεται να κάνει ο ηθοποιός.
  3. Εφόσον ο ηθοποιός ενδιαφέρεται (και δεν είχε καταλάβει λάθος όσον αφορά το τί είναι Το Πικρό Τσάι, πού γυρίζεται, τί πρέπει να κάνει, που πρέπει να ζει κλπ) μου απαντάει.
  4. Ζητάω τίποτις παραδείγματα δουλειάς από όσους έχουν.
  5. Κανονίζουμε έναν καφέ.

Ο καφές τώρα είναι σημαντικός. Πρόσεξε γιατί.

Κατά τον Σεπτέμβριο μεριά θα κάνουμε τη συνάντηση όπου οι ηθοποιοί θα έρθουν να διαβάσουν για τους διάφορους ρόλους. Ας υποθέσουμε λοιπόν πως έρχεται κάποιος που τον προσκυνάω, τον αγαπάω, παθαίνω ταράκουλο και δε ζω χωρίς αυτόν/ αυτήν. Ας υποθέσουμε επίσης όμως ότι για διάφορους λόγους (ξερωγω είναι βεντέτα ή δεν έχει καταλάβει τί χρειαζόμαστε ακριβώς) τελικά είναι χειρότερο να τον έχουμε στην ομάδα γιατί είναι disruptive. Καήκαμε.

Εφόσον Το Πικρό Τσάι φτιάχνεται εθελοντικά, στον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο όλων και με παράλληλα αφηγήματα να τρέχουν (Πρώτον το σίριαλ και Δεύτερον η δημιουργία του σίριαλ) αν ένας μας δημιουργεί πρόβλημα, μας χαλάει πάρα πολλά πράγματα. Γυρίσματα, δελτία τύπου, ανακοινώσεις, γενικά μετά θα τρέχουμε.

Θα μου πεις, με έναν καφέ θα τον καταλάβεις; Ε, με παραδείγματα δουλειάς, με βίντεο και με τα κουτσομπολιά της πιάτσας (ποτέ μην υποτιμάτε το ποιος σας ξέρεις και πόσους από αυτούς που σας ξέρουν μπορεί να ξέρω εγώ) πάνω κάτω ξέρεις.

Γιατί γίνεται όλο αυτό; Γιατί όλοι ανεξαιρέτως όσοι φτιάχνουμε Το Πικρό Τσάι τελικά το αγαπάμε πολύ. Δεν είμαι μόνο εγώ η τρελή. Οι ηθοποιοί με τους οποίους έχουμε κλείσει ήδη και αυτοί με τους οποίους είμαστε στις συζητήσεις ακόμα επιμένουν να έχουμε στην παραγωγή ανθρώπους που να είναι ευχάριστοι, να το πιστεύουν και να είναι εκπαιδευμένοι στην τέχνη. Μη με ρωτάς γιατί, δεν τους χαλάω χατίρια.

Εκεί όμως που πραγματικά τους θαυμάζω τους ηθοποιούς μας είναι στη γεναιότητα τους. Γιατί το να κάνουν έναν μονόλογο το καταλαβαίνω. Δουλειά τους είναι, αγαπάνε την ιδέα και το κείμενο και θέλουν. Έλα μου όμως που η συμμετοχή στο Πικρό Τσάι ισούται και με άλλες καφρίλες! Δελτία Τύπου, συνεντεύξεις για το ρόλο τους και τέτοια. Ο (alleged) έρωτας του Καβακιώτη με την Ασημίδα δεν είναι τίποτα μπροστά στα σκάνδαλα που ετοιμάζονται.

Τους τα λέω, τους ειδοποιώ, τους τα έχω στείλει και γραπτά. Και λένε πάλι ναι ρε! Είναι να μην τα αγαπάω τα μανάρια μου;