Category Archives: Συντελεστές

Guest Post: Πώς γράψαμε το τραγούδι για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Guest Post
Σε τούτο το post, ο Γιώργος Ξενάκης (συνθέτης του τραγουδιού για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς και μέλος των Niavent) γράφει για το πώς γράψαμε το τραγούδι (με υπομονή. Και με Ντέφι. Και κέφι βέβαια)

Γ. Ξενάκης

Χρόνια τώρα πίνω και εγώ το πικρό τσάι της ξενιτιάς. Δώδεκα για να είμαι συγκεκριμένος. Εδώ στο εξωτικό Εδιμβούργο, πέρα από το Great Wall του Westeros μαζί με τους αγαπημένους μου Northerners. Ναι, αυτούς. Με τα ουϊσκια, τα κίλτ και την απίστευτη ψυχή που τους διακρίνει. Στη χώρα του William Wallace, του Robert the Bruce και του Sean Connery. Στους λίθινους δρόμους κάτω από το κάστρο του Εδιμβούργου ξεκίνησα και εγώ ο “μετανάστης” τις μουσικές μου περιπλανήσεις.

Και εγώ ως “βετεράνος” της σύγχρονης μετανάστευσης έχω δει και έχω ακούσει, έχω συζητήσει και έχω τραγουδήσει το πόνο του Έλληνα που ζει στο εξωτερικό μόνο τρεις ώρες αεροπλάνο από τη πατρίδα. Οι ιστορίες ατελείωτες αλλά αυτές τις αφήνω στην Σοφία και στην καταπληκτική σεναριογράφο μας, την Ασημίδα Κουτσηϊδου, να τις αφηγηθούν. Ένα είναι σίγουρο. Το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς άγγιξε βιώματα που μόνο με χιούμορ μπορούμε να περιγράψουμε σε τρίτους. Δεν μπορώ να κρύψω όμως τον θαυμασμό μου για το μεγάλο αυτό project που έχει ξεκινήσει η Σοφία. Ώρες αφιερωμένες με μεράκι και αγάπη για κάτι δημιουργικό, χωρίς οικονική απολαβή (μέχρι o ΑΝΤ1 αποφασίσει να το γυρίσει) για κάτι που είναι η ίδια η ζωή. Το ανοιχτό approach για συμμετοχή στο project με ώθησε να συμμετάσχω και εγώ (συγνώμη δηλαδή και για την αγγλιστήν, αλλά εδώ στο Αμέρικα δεν ξέρω πως το λέτε εσείς εκεί). Άλλωστε, περνάμε καλά και δημιουργούμε. Ως μουσικός, ο μόνος τρόπος συμμετοχής είναι φυσικά η μουσική.

Ένα κρύο βράδυ του Μαϊου λοιπόν, καθημερινή θα ‘τανε θαρρώ, πρίν να κοιμηθώ και αφού έχω λιώσει στον καναπέ από την καθημερινότητα της δουλειάς, γράφω στη Σοφία πως θέλω να της γράψω ένα τραγούδι για το Πικρό Τσαϊ της Ξενιτιάς. Τις στέλνω μερικές ιδέες για το τι θα μπορούσαμε να πούμε στους στίχους. Περιμένω… περιμένω… μα η απάντηση αργεί. “Ε, θα πάω για ύπνο λέω” και την πέφτω right through. Και ξαφνικά… ντιν η δημιουργός εστέλνει τις διορθώσεις ωσάν τον professorα μου όταν έγραφα διδακτορικό. Το μήνυμα ξεκινά “Το λοιπόν…” και έρχονται οι στίχοι του τραγουδιού. Διαβάζω, με σκοτώνει στο γέλιο ο Μπέρμπερης και ο Αρμάνης και απάντώ. “Έγινε”. Δέκα λεπτά περίπου για να γραφτούν οι στίχοι.

Την επόμενη ημέρα “δουλεύω” από το σπίτι. Κάπου εκεί ανάμεσα στο διπλό διαφορικό και στο Μοντε Κάρλο (όχι αυτό με τα καζίνα… το άλλο με τα κομπιούτερ) αρπάζω την κιθάρα και τους στίχους. Είχα μια γενική ιδέα του πως θα ήθελα το τραγούδι. Μέσα σε άλλα δέκα λεπτά περίπου είχα την μελωδία. Τρείς βασικές συγχορδίες σε ρούμπα… αλλά περίμενε. Πρέπει να έχει μια πουτανιά. Δεν μπορεί κοτζάμ Πικρό Τσάι να μην έχει μια αλλαγή από μινόρε σε ματζόρε. Και φυσικά ο κλήρος όπως πάντα πέφτει… surprise surpise στην σολ. Ανοίγω το Audacity, ηχογραφώ το τραγούδι με μιας. Save, export, email στη Σοφία. Απάντηση: “ΤΡΕΛΟ ΣΟΥΞΕ”. Το πρώτο βήμα ολοκληρώθηκε. Άρεσε στη στιχουργό. Επόμενο; Το κοινό. Αλλά πρώτα εισαγωγή και ηχογράφηση.

Η εισαγωγή γράφτηκε την επόμενη ημέρα. Στο tablet (μα φυσικά, έχουμε ΚΑΙ τεχνολογία). Αλλά ωπ… … μαγκιά… ο ρυθμός της εισαγωγής είναι διαφορετικός από το κουπλέ και το ρεφρέν. Και όμως βρίσκω τη “κόλλα” που τα συνδέει. Το αποτέλεσμα μου αρέσει. Ξεκινάμε ηχογράφηση.

Όταν βρεθήκαμε με τα παιδιά από την μπάντα τους εξηγώ για το Πικρό Τσαϊ. Έχουν και οι δύο το βλέμμα του Βούδα. Δεν πιστεύω πως πραγματικά έχουν καταλάβει τι ακριβώς είναι το Πικρό Τσάι. Τους λέω πως έχω γράψει ένα τραγούδι και θέλω να το ηχογραφήσουμε και φυσικά είναι ενθουσιασμένοι με την ευκαιρία μιας ακόμα ηχογράφησης.

Η μέρα ορίζεται και η συνάντηση γίνεται στο γνωστό στούντιο ΙΚΕΑ της Morningside. Όχι δεν έχουν στούντιο τα ΙΚΕΑ, έτσι ονομάζουμε το γνωστό πτυσσόμενο home technology studio που ηχογραφούμε τα τραγούδια μας. Ένα laptop, ένα software, ένα μικρόφωνο και ακουστικά. Κιθάρα, μπουζούκι και φωνή. Τα υλικά φτηνά, αλλά η θέληση για το καλύτερο αποτέλεσμα πάντα μεγάλη. Άλλωστε, για την Ασημίδα μας και την Σακχαρίδης production μόνο το καλύτερο θα μπορούσαν να παράγουν οι Niavent.

Απογευματάκι μαζεύονται τα παιδιά και ξεκινάει η καζούρα. Πρέπει να τους μάθω το τραγούδι. Στον Πάνο περισσότερο γιατί η Σμαράγδα είναι και φυτό και έχει μελετήσει πριν έρθει. Ευτυχώς που ο κιθαρίστας είναι σαϊνι και πιάνει συγχορδίες στον αέρα. Μια, δυο και είναι έτοιμος. Αλλά πριν ξεκινήσουμε πρέπει να κάνουμε και την ηχογράφηση. Ευτυχώς που η τραγουδίστρια/παπαράτσι έχει αναλάβει καθήκοντά τις αφεντομουτσουνάρες μας εν ώρα εργασίας. Η Σμαράγδα φωνάζει “Να βγάλουμε το μπουκάλι της βότκας από το τραπέζι”. Απαντώ: “Βρε άστο, μετανάστες στην ξενιτιά είμαστε. Να μην πιούμε και ένα ποτάκι να ξεχάσουμε το πόνο μας;” Τι το θέλα να το πω. Μια αγκωνιά και το απόλαυσε η μοκέτα. Αφού μου ήρθε να την πέσω στα γόνατα να ρουφάω με την μύτη μπας και φτιαχτώ ο μετανάστας. Μέχρι της 11 το βράδυ το παλεύαμε με τα παιδιά. Ηχογράφηση, φωτογράφηση και ο δίχρονος γιός μου μέσα να χοροπηδάει στο κρεβάτι και να μην πηγαίνει για ύπνο.

Η ηχογράφηση λοιπόν γίνεται σε στρώματα. Ξεκινάμε με μια βάση, με όλα τα όργανα και τη φωνή. Πάνω στη βάση γράφουμε την κιθάρα σε ένα track. Μετά γράφουμε ένα “πρόχειρο” μπουζούκι, γιατί και ως άρρωστος μπουζουκτζής θέλω να χώσω και 15 μπουζούκια με διπλές και τριπλές φωνές οπότε θα ηχογραφηθούν αργότερα. Και φυσικά γράφουμε τη φωνή.

Έχω τώρα τα βασικά tracks για να δουλέψω. Τώρα η αρρώστια μου ξεκινά. Πέμπτη γράψαμε με τα παιδιά, Σάββατο κλείστηκα στην κρεβατοκάμαρα μας για 6 ώρες. Ναι καλά διαβάσατε. Ούτε μία, ούτε δύο… έξι (6) ολόκληρες ώρες έγραφα, έσβηνα, έγραφα, έσβηνα. Η τελειομανεία μου και το OCD δεν με άφηναν μέχρι να αποκτήσω το αποτέλεσμα που ήθελα.

niavent_song

Ηχογράφησα, τρία μπουζούκια, μελωδία εισαγωγής και ενδιάμεσα γεμίσματα, εκ τον οποίων τελικά χρησιμοποίησα μόνο τα δυο στο τελικό τραγούδι. Ηχογράφησα, ένα μπουζούκι “χαλί” για να γεμίζει το τραγούδι όταν τραγουδάει η φωνή. Και φυσικά ηχογράφησα το σόλο μπουζούκι σε πρώτη και δεύτερη φωνή. Και εκεί είναι που με πέθανε. Γιατί καλά γράφεις την πρώτη φωνή. Αμ έλα που η τρέλα μου ήθελε και δεύτερη. Μπορεί να πέρασα και μία ώρα μέχρι να το γράψω έτσι όπως πραγματικά το ήθελα. Το τραγούδι είναι ακόμα άδειο όμως. Σκέφτηκα να γράψω μπαγλαμά. Αλλά το τραγούδι θέλει πόνο, θέλει κλάμα, θέλει ντιριντάχτα πουτανιά. Πρέπει οποσδήποτε να βάλω κρουστά… Μα που να βρω; Εκεί ξεκινάει το κυνήγι του άγριου τάπερ. Βγαίνω από το δωμάτιο και τρέχω στην κουζίνα… Ψάχνω στα ντουλάπια όλα τα τάπερ και τις κατσαρόλες τις γυναίκας μου. Δοκιμάζω κανα δυο τίποτα δεν ακούγεται έτσι όπως πρέπει. Γυρίζω στο δωμάτιο και εκεί μου έρχεται η στιγμή “Εύρηκα” και ανάβει το λαμπάκι πάνω από το κεφάλι μου ωσάν το Κύρο τον Γρανάζι. Τα ηλεκτρικά μου ντραμς. Μα φυσικά. Η τελειότερότερη γυναίκα μου έχει φροντίσει και για αυτό. Δώρο ονομαστικής εορτής. Αχ ρε Σακχαρίδης production ευτυχώς που ο επιστημονο- έρωτας φροντίζει για εσάς πριν από εσάς. Τα στήνω και αρχίζω τους πειραματισμούς για το ποιο από τα 100 προγράμματα ακούγεται ωραία. Το βρίσκω και το ηχογραφώ.

Αλλά ακόμα… Κάτι του λείπει.

Δεύτερο λαμπάκι αναβοσβήνει. ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ. ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ.

niavent_ntefi

Έξι λίρες από το παιχνιδάδικο, κάτω ακριβώς από το κάστρο του Εδιμβούργου. Το όργανο του διαβόλου θα φέρει την λύση. Όργανο του διαβόλου γιατί στα σωστά χέρια κάνει θαύματα, σε λάθος βασανίζει ψυχές. Ξεκινάει η ηχογράφηση. Δοκιμάζω το αποτέλεσμα. Πολύ δυνατό βρε παιδί μου. Πηγαίνω πιο πίσω από το μικρόφωνο, πιο πίσω, πίσω, πισω, πίσω… ηχογραφώ, ακούω. Πάλι δυνατά βρε παιδί μου, χαμηλώνω την ένταση σχεδόν στο τέρμα και τότε μόνο έρχεται σε ένα σωστό επίπεδο. Διαολεμένο όργανο.

Το τραγούδι τελείωσε. Βγαίνω από τα σκονισμένα μπουντρούμια της κρεβατοκάμαρας μας, με τον υπολογιστή στο χέρι και το βάζω να το ακούσει ο έρωτας. Σχόλιο: “Το ντέφι είναι που κάνει τη διαφορά παιδί μου”. Ένα ακόμα τεστ πέρασε. Το ίδιο βράδυ ξεκίνησε το post-processing. Ένταση κάθε οργάνου και φωνής, λίγο noise removal και λίγο amplification. Το τραγούδι είναι έτοιμο. Κυριακή το απολαμβάνω. Δευτέρα το στέλνω στη Σοφία.

Έτσι γράφονται τα τραγούδια. Με στίχους απλούς, μελωδία από τη ψυχή και πάθος για την μουσική τελειότητα.

Πώς φτιάξαμε το βίντεο κλιπ για Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

10448582_10152115746826980_8577362293222422688_o

Το Πικρό Τσάι Backstage

παρουσιάζει

το αποκαλυπτικό έργο

ΠΩΣ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠ
(ΜΑΝΑ ΜΟΥ)

Dramatis personæ

ΣΟΦΙΑ (Παρανοϊκή δημιουργός με κάμερα και σενάριο ανα χείρας)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ηθοποιός που ενσαρκώνει τον Αλέξανδρο Γατσαμπέα)
ΚΩΣΤΗΣ (κάμεραμαν και διευθυντής φωτογραφίας)
ΚΟΡΙΝΑ (πονετική φίλη που δέχτηκε να φανεί το από πίσω της στην κάμερα)
NIKOS DN (πονετικός φίλος και εμπνευστής του Άρθουρ Κράκεν ΜακΚράκεν)
ΕΛΕΝΑ (πονετική φίλη με πρόχειρο μπουκάλι νερό)
ΧΡΗΣΤΟΣ (πονετικός φίλος και κουβαλητής)
ΑΝΤΩΝΗΣ (πονετικός φίλος και κουβαλητής)

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ 236 ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ, ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ (1) ΣΚΙΟΥΡΟΣ ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΟΣ.

ΠΡΑΞΗ Α

(Βλέπουμε τη Σοφία να μαζεύει τα συμπράγκαλα της για το γύρισμα και να ψάχνει μέσα στα συρτάρια)

ΑΓΝΩΣΤΟΣ (ΠΛΗΝ ΩΡΑΙΟΣ)
Τί ψάχνεις;

ΣΟΦΙΑ
Την Ελληνική σημαία. Είχα κάπου μια Ελληνική σημαία.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ (ΠΛΗΝ ΩΡΑΙΟΣ)
Τί άλλο θα πάρεις σε αυτό το γύρισμα; Μόνο το πόδι μου λείπει.

ΣΟΦΙΑ
Μή μου βάζεις ιδέες σε παρακαλώ.

ΠΡΑΞΗ Β

(Σε μικρό δρόμο του Λονδίνου, η ΣΟΦΙΑ, ο ΚΩΣΤΗΣ, ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ)

ΣΟΦΙΑ
(πιάνει τη μέση του παντελονιού του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ όπου ένα θυλάκι προεξέχει)
Αυτό το είδες;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Σκατά. Το είδα. Δε σου περισσεύει καμιά παραμάνα, ε;

ΣΟΦΙΑ
Έχω σημαία. Έχω τρίποδο. Έχω φλιτζάνι και πιατάκι παραδοσιακό τυλιγμένα στην πυτζάμα μου για να μη σπάσουν. Παραμάνα ξέχασα, συγχώρεσε με.

ΚΩΣΤΗΣ
Βάλε το σακάκι, δεν θα φαίνεται.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Είδε κανείς το μαντίλι μου; Παιδιά, το μαντίλι. Δεν γίνεται ένας Γατσαμπέας να κυκλοφορεί χωρίς μαντίλι. Και Σοφία βγάλε μια φωτογραφία εδώ, να θυμόμαστε πώς κάθησε το μαντίλι, μην είναι έτσι τώρα και γιουβέτσι στην επόμενη σκηνή.

ΣΟΦΙΑ
Σου έχω πει ότι θαυμάζω το dedication σου, έτσι;

ΠΡΑΞΗ Γ

ΣΟΦΙΑ
Νομίζω πρέπει να κλαις.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Νερό έχουμε να βάλω στα μάτια μου;

(Ψάχνονται όλοι) 

ΝΙΚΟΣ
Έλενα; Το νερό το έχουμε ακόμα;

ΕΛΕΝΑ
Το έχουμε, αλλά να πιω λίγο; Και μετά σας το δίνω.

ΠΡΑΞΗ Δ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Δηλαδή τελειώσαμε με το κουστούμι; Πρέπει να αλλάξω;

ΚΩΣΤΗΣ
Ναι. Η ερώτηση είναι πού θα αλλάξεις.

ΣΟΦΙΑ
Έλα τώρα βεντέτα, στάσου λίγο δω μέσα (δείχνει την είσοδο ενός καταστήματος που είναι κλειστό), θα κάτσουμε μπροστά σου εγώ κι ο Κωστής να σε κρύβουμε και γδύνεσαι.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Ναι, αλλά θα με βλέπεις.

ΣΟΦΙΑ
Καλά σκάσε, γω θα σου έχω πλάτη.

theiaapotochicago

ΠΡΑΞΗ Ε

(ΣΟΦΙΑ και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ μιλάνε στο τηλέφωνο) 

ΣΟΦΙΑ
Αυτό το κοντινό σου είναι πολύ καλό, ειλικρινά, ήθελα να βάλω κι άλλο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Όντως ρε συ. Γιατί δεν έβαλες;

ΣΟΦΙΑ
Υπήρχε ένας από πίσω που σκάλιζε τη μύτη του.

Screen Shot 2014-06-25 at 00.59.53

Νομίζω ότι τα έχω μοιραστεί όλα.

Τσάκω τελικό αποτέλεσμα.

Ο Κωνσταντίνος κι εγώ

Ο Κωνσταντίνος κι εγω συζητάμε #ToPikroTsai - να δεις τι σου χω για μετα.

Είναι να μην ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους ρε παιδί μου.

Με το Πικρό Τσάι υπάρχουν διάφορα πράγματα που θέλω να κάνω. Όσο όμως μου δίνουν ιδέες ή κάνουν πράγματα οι φίλοι (και οι άγνωστοι) ξεπηδάνε και νέες ανάγκες.

Παράδειγμα:

Οι Niavent ηχογραφούν αυτή την Πέμπτη το τραγούδι των τίτλων (στίχοι δικοί μου, μουσική Niavent). Από τη στιγμή που θα έχουμε τραγούδι δεν θα πρέπει να έχουμε και βίντεο κλιπ; Ναι, αλλά ποιος θα παίξει στο βίντεο κλιπ, που θα πρέπει να είναι κάποιος που να κάνει τον Αλέξανδρο Γατσαμπέα, αλλά αρκετά παλαβός έτσι ώστε να ξαναγίνει Αλέξανδρος για οποιεσδήποτε μελλοντικές ανάγκες; Μόνο ένας ηθοποιός μπορεί να το κάνει. Άντε τώρα να βρεις ηθοποιό να θέλει να κάνει Το Πικρό Τσάι.

Εκτός κι αν γνωρίζεις – τυχαίο παράδειγμα – κάποιον ηθοποιό στο Λονδίνο, που είναι συμμαθητής σου από το Δημοτικό (don’t ask) και θέλει σοβαρά να είναι ο Γατσαμπέας χωρίς να χρειαστεί να του απαγάγεις το πρώτο του παιδί για leverage.

kavakiotis_in

Πήγαμε για έναν καφέ χτες με τον Κωνσταντίνο, συζητήσαμε τί θα κάνουμε, πώς, πέσαμε κάτω από τα γέλια – γενικά ρε, προβλέπεται χαμός.

Το τσακώσαμε που λες το παιδί – τώρα θα κανονίσουμε και τα γυρίσματα.

Ο πρωταγωνισταράς

Προσπαθώ να πείσω φίλο ηθοποιό να τον τραβήξουμε δραματικό βίντεο στο Λονδίνο ως Αλέξανδρο.

Δεν ξέρω τί να του τάξω για να πει το “ναι”. Τα ροξάκια μάλλον δε φτάνουν ε;

Ο Γιώργος είναι μάλαμα

ΑΥΤΟΣ. Από τους Niavent - την τιτανοτεράστια μπάντα από τα Εδιμβούργα. (τα τραγούδια τους είναι εδώ)

Έγραψε μουσική, έγραψα στίχους για το Πικρό Τσάι. Ετοιμάζεται η μίξης.

Περιμένω και από τους υπόλοιπους (Νίκο, Προφήτη, Κατερίνα, εσάς κοιτάω)